piątek, 12.03.2010, 07:40
Trener/ka to osoba tak organizująca sytuację podczas szkolenia, aby była ona edukacyjna (tzn w której uczestnicy w bezpiecznym środowisku będą mogli czegoś doświadczać, eksperymentować, analizować i wyciągać wnioski na przyszłość). Na szkoleniu trener/ka często tez pełni rolę facylitatora/ ki i eksperta/ki.. Podstawowym narzędziem pracy trenera są metody aktywne (interaktywne). Metody te z jednej strony wyróżniają trenerów z grupy innych zawodów nastawionych na edukację obywateli, z drugiej zaś stanowią o specyfice pomocy, jaką trenerzy niosą uczestnikom swoich szkoleń.
Trenerzy organizacji pozarządowych to osoby, które uznają wartość samoorganizacji społecznej i służą jej bezpośrednio swymi działaniami edukacyjnymi. Wielu trenerów i trenerek pracuje bądź jest zaangażowanych w prace różnych fundacji i stowarzyszeń, z których część za swoją misję uznaje wspieranie i kształcenie innych grup o charakterze pozarządowym (tzw.infrastruktura sektora lub organizacje wspierające). Wiele organizacji o szerszym profilu działania ma też w swej strukturze wydzielone zespoły trenerskie, a pewna liczba trenerów pracuje w biznesie, organach rządowych lub na własny rachunek. W definicji zawodu trenera organizacji pozarządowych głównym kryterium jest grupa odbiorców, którym ów zawód służy, a nie typ organizacji szkoleniowca - pozostaje on trenerem pozarządowym, jeśli tylko skutecznie pomaga organizacjom pozarządowym kształcąc ich liderów, członków, pracowników i wolontariuszy.
Podsumowując:
Trenerzy organizacji pozarządowych stanowią grupę zawodową zorientowaną na konkretnego odbiorcę, tj. organizacje pozarządowe. Sami niekoniecznie muszą być pracownikami lub członkami takich organizacji. Trenerzy organizacji pozarządowych korzystają z tych samych narzędzi i metod pracy jak trenerzy biznesu.
Idealna sytuacja i najbardziej rozwojowa droga jest taka, że z jednej strony osoba uczy się w porządnej szkole trenerów, a drugiej strony pracuje czy współpracuje z jakimś zespołem szkoleniowym lub organizacją, która prowadzi regularne szkolenia. Zalety takiego rozwiązania są następujące: po pierwsze kandydat/ ka na trenera/ kę może nabytą wiedzę i umiejętności ze szkoły trenerów już ćwiczyć i wykorzystywać podczas prowadzonych przez siebie fragmentów szkoleń oraz po drugie: pracując z zespole lub szkoląc pod okiem bardziej doświadczonej osoby, uzyskuje na bieżąco informacje zwrotne, wskazówki, podpowiedzi, czyli uczestniczy w procesie superwizji.
Możliwe są także inne drogi:
1) uczenie się tylko pod okiem doświadczonego trenera/ki (superwizora/ki)– najpierw podejmowanie się małych zadań w ramach jakiegoś szkolenia, kotrenowanie, potem coraz większych zadań z jednoczesnym intensywnym rozwojem indywidualnym, czyli czytanie książek, refleksja po każdym szkoleniu, rozmowy z superwizorem/ką i innymi trenerami itp
2) skończenie szkoły trenerów i dopiero potem szukanie dla siebie przestrzeni do prowadzenia szkoleń
Zdarzają się także i takie osoby, które deklarowały że są trenerami - samoukami (w sondzie internetowej, w której pytaliśmy trenerów o ich drogi do zostania trenerem/ką). W naszej opinii to wariant możliwy, ale nie polecamy go, bo jest obciążony zbyt dużym ryzykiem.
Można zostać członkiem/ członkinią naszego stowarzyszenia nie posiadając formalnego zaświadczenia o ukończeniu szkoły trenerów. W ubieganiu się o członkostwo ważnym kryterium jest prowadzenie szkoleń dla organizacji pozarządowych. Dopiero w momencie ubiegania się o certyfikat jakości szkoleń STOP fakt ukończenia szkoły trenerów nabiera znaczenia (np. podczas ubiegania się o certyfikat jakości szkoleń II stopnia jest to wymaganie obligatoryjne, a podczas ubiegania się o certyfikat I stopnia – wskazane).
Ostatnia modyfikacja: 10:53 16.01.2008